Struikrovers de column van Lia de Kok

Bekijk een grotere versie van deze afbeelding

In de tuin van mijn oma stond een kruisbessenstruik. Een venijnig geval met stekelige takken die gemeen in je kuiten kraste als je er te dicht langs liep. Elk jaar werd de struik groter en grilliger. Als vijfjarig meisje vond ik de struik op een reusachtige groene kruisspin lijken. Een monster dat gretig in blote lichaamsdelen hapte en daar diepe bloederige sporen achterliet. Van augustus tot juni vermeed ik het stekelige monster als de pest. Maar in de maand juli, rond mijn verjaardag, kon ik de verleiding niet weerstaan. Dan groeiden aan de takken lichtgroene vruchten die glansden als glazen stuiters. De vruchten waren zoet en sappig. Ik vond ze heerlijk.

Dat vond mijn oma ook. Daarom mochten wij, haar kleinkinderen, zelfs niet in de buurt van de kruisbessenstruik komen. De stekels zouden ons lelijk pijn doen, waarschuwde ze ons. Bovendien was het verboden om zomaar bessen van struiken te snoepen. Je kon er buikpijn van krijgen. Of erger: je kon er dood van gaan. Ik vertrouwde de goede raad van mijn oma voor geen cent. Als de bessen rijp waren, zag ik haar naar de struik schuifelen en dan kneep ze voorzichtig in de vruchten. De grootste en de zachtste stak ze in haar mond. Daarna likte ze langs haar lippen. Glimlachend. Stilletjes genietend.

Dat ze lekker waren, wist ik ook. Want toen ik merkte dat oma geen buikpijn kreeg en ook niet dood neerviel, besloot ik om die kruisbessen te pikken. Hoe ik dat moest aanpakken wist ik niet want oma waakte als een kloek over haar kruisbessenstruik. Niet zo verwonderlijk want het aantal kleinkinderen was de dertig ruim gepasseerd. Net een sprinkhanenplaag. Als die zouden weten dat kruisbessen lekker smaakten, dan was haar struikje binnen een recordtijd kaalgevreten. Ik verzon een list. Het tuinhekje van oma was gemaakt van houten planken. Als ik vanuit de poort mijn arm door het hekje stak kon ik precies bij de welgevulde takken. Mijn list lukte en ik smulde. Oma verwachtte geen kruisbessendief vanaf die kant en achter de groene takken had ik een uitstekende schuilplaats.

Dat de struik aan de poortzijde steeds kaler werd, ontging mijn oma niet. Vogels, verzuchtte ze. Die zie je niet zo snel. Als ik ze wil verjagen dan zijn ze natuurlijk allang gevlogen. Ik knikte gretig. Ik heb ze wel eens gezien. Ze waren met veel en ze pikten de bessen zomaar weg, jokte ik met rode konen en verstopte mijn bekraste handen achter mijn rug.

Sinds vorig jaar heb ik, net als mijn oma, een kruisbessenstruik in mijn tuin. Dit jaar hangt deze boordevol vruchten die langzaam dieprood en druifgroen kleuren. De rijpe heb ik al geproefd. Heerlijk! Maar het vreemde is dat ik dagelijks een hele ris kaalgevreten takken aantref. Mijn kleindochter kijkt schijnheilig. Mijn buurjongens vliegen weg als ik eraan kom. Mijn zonen zeggen van niets te weten. Vogels? Opperen ze met een uitgestreken gezicht. Maar daar trap ik niet in. Ik denk eerder dat de geschiedenis zich herhaalt.

Over deze site

Kruisbes.nl is een site van Okke Amerongen. Lees meer over Kruisbes.nl of volg Okke op:

• Twitter
• Facebook